Brama Mostowa jest najstarszą spośród tych gotyckich wejść do miasta, a za jej budowniczego uznaje się Hansa Gotlanda. Zbudowana została w 1432 roku i zamknęła od południa ulicę Mostową. Nazywano ją również Promową lub Przewoźną od przeprawy promowej przez Wisłę. Naprzeciwko bramy znajdowała się bowiem wyspa zwana Kępą Bazarową. Ponieważ początkowo pokonywano rzekę promem, bramę stanowiącą koniec przeprawy zwano Bramą Promową lub Przewoźną. Gdy pod koniec XV wieku prom zastąpiono mostem pontonowym brama zmieniła nazwę na tę, którą nosi do dziś - Brama Mostowa. W latach 1497-1500 powstał drewniany most na palach, który był najdłuższym mostem na Wiśle w ówczesnej Polsce. Niestety w lipcu 1877 roku most spłonął, ale brama zachowała swą nazwę po dziś dzień.

Smukła bryła bramy i flankowany szczyt odróżniają ją od pozostałych budowli obronnych miasta. Zaokrąglone narożniki uczyniły ją dobrze dostosowaną do odpierania ognia artyleryjskiego. Otwór przelotowy bramy posiada kształt ostrołuku, podobnie jak wysoka, płytka nisza, w której został wykuty. Poniżej flankowań przebiega wąski, otynkowany na biało pas odcinający się wyraźnie na tle czerwonych cegieł, z których zbudowano tę budowlę. Od strony ulicy Mostowej brama pokryta jest białym tynkiem.

W XV wieku Brama Mostowa posiadała wysoki namiotowy dach. Na południowej ścianie, a także w przelocie bramy znajdują się metalowe tabliczki, które oznaczają poziom Wisły zalewającej Stare Miasto podczas kolejnych powodzi. W średniowieczu przez Toruń przebiegały główne szlaki handlowe. Przybywający licznie kupcy i handlarze wkraczali do miasta właśnie przez Bramę Mostową. Była więc ona nie tylko budowlą obronną, ale zarazem stanowiła główny wjazd do miasta dla kupieckich wozów ciągnących do Torunia z Wielkopolski, Kujaw i Śląska.